| คนมีบุญ |
ได้ยินคนพูดถึงบุญกันบ่อยๆ
เท่าที่สังเกต คนที่ทำทานมาก
อาจไม่ใช่คนที่มีบุญมากเสมอไป
สำหรับตนเองแล้ว
คนมีบุญมาก คือคนที่สบายใจ
ง่าย ทุกข์ใจยาก คนที่สามารถ
จ่ายค่าอาหารในร้านดีๆ แต่ยัง
ปล่อยให้ตัวเองหงุดหงิดกับ
บริการ หรืออะไรที่ไม่ได้ดั่งใจ
อาจเรียกได้ว่าเป็นคนมีสตางค์
แต่ยังไม่ใช่คนมีบุญ
คนมีบุญจริงๆ มักจะอยู่ง่าย
กินง่าย ปรับตัวได้ง่าย ไม่ค่อย
ถือสาอะไรมากมายให้เป็นทุกข์
เพราะคนที่มีบุญจริงๆ มักไม่
ค่อยถือตัวถือตน ไม่คิดว่าตน
เองพิเศษอะไรกว่าใคร
ในทางตรงกันข้าม เขาจะรู้สึก
ขอบคุณเวลาที่ใครทำอะไรให้
ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่
จนรู้สึกว่าตนเป็นคนโชคดี
แม้ถึงคราวที่ต้องประสบกับ
เหตุการณ์ที่ไม่ดี ก็ยังเห็นเป็น
บทเรียน หรือยังพอเห็นด้านดีได้อยู่
คนมีบุญ ไม่จำเป็นต้องมีอะไร
เพียบพร้อม หรือดีพร้อม
ถึงกระนั้น เขาไม่รู้สึกต่ำกว่าหรือ
สูงกว่าใคร ดีกว่าใครหรือ
เลวกว่าใคร ฉลาดกว่าใครหรือ
โง่กว่าใคร
เพราะเขาให้เกียรติทุกคน
รวมทั้งตนเอง จึงไม่นำตนเอง
ไปเปรียบเทียบกับใคร หรือนำ
ใครมาเปรียบเทียบกับตนเอง
เขายินดีรับฟังคำแนะนำจาก
ผู้อื่น โดยไม่หลงเป็นเหยื่อคำ
สรรเสริญ และนินทา
คนมีบุญ มองไปที่ไหน ได้ยิน
อะไรก็สบายอกสบายใจ เพราะ
เข้าใจความเป็นเช่นนั้นเองของ
ทุกๆ ชีวิต
เห็นคนได้ดี ก็รู้ว่าเขาคงเคย
ทำสิ่งดีๆ มา เห็นคนลำบากที่
พอช่วยเหลือได้ ก็ช่วยไปตาม
กำลัง อะไรที่เกินกำลัง ก็ไม่
ปล่อยให้ตนเองว้าวุ่น กังวล
ทุกข์ร้อนใจ
บุญอย่างที่ว่านี้ เป็นทักษะที่
เราสามารถฝึกฝนอบรมตนเองได้
.
ข้อคิดธรรมะโดย
พระจิตร์ ตัณฑเสถียร
วัดป่าธรรมอุทยาน จ.ขอนแก่น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น